چه بخواهیم ،چه نخواهیم روزها میگذرند و بالاخره سال نو هم می آید و صفحات تقویم ورق میخورند و باز اتفاق های جدید را با خود می آورند.
همه با آمدن عید کلی خوشحال می شوند وروزهای پایانی سال را به شوق آمدن روزهای زیبای بهار سپری می کنند.اما امسال هیچ شور و شوقی برای رسیدن سال نو ندارم و مدام در اظطراب و نگرانی این هستم که این روزهای آخر سال چگونه خواهند گذشت.

امسال دیگر، شادی عزیزم حمید را درکنارش ندارد و سومین بهار زندگی مشترکش را بدون عشقش باید تحویل کند.

وجیهه خانم با فرزندش کنار هفت سین غمگینشان اولین سالگرد پدر را اشک میریزند و سال را تحویل می کنند.

حسین عزیز، این عید را در خانه پدربزرگش جشن می گیرد و بغض نبود پدرومادرش را که همزمان از دست داد در خود فرو میبرد تا مبادا پدربزگ و مادربزرگ و عمه و عمویش اشکشان جاری شود.
خاله عزیزم و فرزندانش اولین عید بدون حضور پدر را تحویل خواهند کرد.بچه های دایی حسین نیز همینطور.
و ما نیز به یاد همه کسانی که امسال از دست دادیم اشک خواهیم ریخت و سال نو را جشن خواهیم گرفت.اما مگر میشود نبودن را هم جشن گرفت.مگر این بغض فروخورده توان میاورد که خود را حبس کند و در گلو خفه شود؟!

نمیدانم.کاش میشد .اما مگر میتوانم این عید را جشن بگیرم وقتی برای دیدن مادربزرگ عزیزم به سفر رفته ام و او را در آن حال وخیم روی تخت بیمارستان در بخش ملاقات ممنوع می بینم! مگر میتوانم شاد باشم و هفت سین بچینم و لباس نو به تن کنم وقتی هر لحظه ای که میگذرد نبودنش را بیشتر حس می کنم و برای تنهایی و درد کشیدنش غصه میخورم.2 روزه آمدم تا ببینمت شاید دلم کمی آرام گیرد اما نشد و حالا باز برمیگردم هرچند نمیدانم آیا تو از پشت آن پنجره ی شیشه ای ،از بین آن همه چشم اشکبارو منتظر مرا دیدی؟! نمیدانم چشمانت دیگر سوی دیدن و شناختن دارد؟
آن دستان ناتوان و آن پلک زدن های سختی که من دیدم ...بعید میدانم.

چقدر،دلم برای باغ پدربزرگ تنگ شده.برای این سال های اخیر که تو تنها شده بودی اما هنوز هم آن خانه رونق داشت و به خاطر بودنت همه دور هم جمع میشدیم.اما دیدی امسال چه سال سردی بود.دیدی خاله چطور تنها شد.دیدی برادرت چطور از دست رفت.خیلی تحملش سنگین بود.میدانم.اما دلخوش بودیم که باز عید را در خانه قدیمی پدربزرگ جشن می گیریم و تو را از تنهایی در میاوریم.

نمیدانستم تو هم قرار است ما را تنها بگذاری.میدانی این 18 روز به من چه گذشته.میدانی حالا که دیدمت هیچ بهتر نشدم.هر لحظه که دستان نیمه جان و کبودت را با آن همه شلنگ و لوله در گلو به یاد می آورم ناخواسته اشکم سرازیر میشود و بغض خفه ام میکند.دلم برایت خیلی تنگ شده.برای دلسوزی های بیش از حدت ، برای غر زدن هایت،برای مهربانی هایت...برای هرچه که داشتی و ما قدر نداشتیم.دلم برایت تنگ شده.ای کاش میشد فقط یک بار دیگر ببینمت تا به تو بگویم که چقدر دوستت دارم.تا بگویم چقدر جایت خالی شده و دلمان برایت تنگ.

کاش میدانستی ما همه منتظر تو نشسته ایم تا خوب شوی و برگردی .تا باز همه مثل آن قدیم ها در باغ قدیمی جمع شویم و سال را تحویل کنیم.یاد نرگس های کوچک باغ و درختان انار به خیر.یاد صدای عصای پدربزرگ به خیر.یاد صدای راه رفتن تو به خیر.کاش برگردی.ما منتظرت هستیم.

ببین دایی چقدر بیتاب شده.چند روز است که مریض شده.از غصه تو نمیداند چه کند.برایت گوسفند قربانی کرده.قول بده خوب شوی.به خاطر دایی که اینهمه دوستش داشتی و او هم تو را پرستش میکرد.قول بده به خاطر او برگردی.ناامید نشو.تو هنوز باید نفس بکشی.تلاش کن.

به خاطر همه ما که پشت آن پنجره لعنتی منتظر می مانیم که فقط تو چشمانت را باز کنی و یک بار ما را ببینی.من باز برمیگردم.قول بده مرا ببینی و برایم دست تکان دهی.مادربزرگ عزیزم دلم برایت خیلی تنگ است.قول بده مرا ببینی....